MŁYNARCZYK ARCHITEKCI

Zarówno dziedziniec jak i projektowany budynek został rozplanowany w oparciu o kwadratowy moduł o boku 3 m. Przyjęty moduł jest wynikiem analizy proporcji dziedzińca, wzajemnej lokalizacji okolicznych budynków oraz geometrii ich fasad. Budynek podzielono na 3 części o głębokości 4 modułów i szerokości 3 modułów. Podział umożliwia efektywne rozplanowanie konstrukcji oraz przeprowadzenie szachtów instalacyjnych w budynku z zachowaniem maksymalnej elastyczności projektowanej przestrzeni. Organizacja planu dodatkowo nawiązuje w pośredni sposób do tzw. stajni Marconiego, wzniesionych w latach 40 XIX w. w miejscu projektowanego budynku.

Podział na 3 części czytelnie wydziela strefy funkcjonalne w parterze budynku. „Welcome point” w eksponowanym południowym narożniku, oddzielony jest blokiem komunikacji pionowej od strefy kawiarni i odpoczynku, zlokalizowanej od północnej strony. Centralnie zlokalizowany węzeł komunikacji pionowej podkreśla osiowość założenia osadzając je w klasycystycznym kontekście, domykającym założenie pałacu Tyszkiewiczów-Potockich. Inspirowana dziedzictwem Andrea Palladia organizacja dziedzińca oraz budynku jest próbą znalezienia powściągliwego i ponadczasowego języka architektonicznego porządkującego przestrzeń górnego dziedzińca Uniwersytetu Warszawskiego. Projektantom przyświecała idea budynku, który nie konkurowałby z otaczającymi go obiektami, a jedynie uzupełniał i porządkował przestrzeń dziedzińca, budynku sprawiającego wrażenie jakby zawsze tu był.